اسلایدر / مهمترین مطالبیادداشت‌ها و مقالات شخصی

۵ ویژگی ضروری شهریاری در اندیشه حکیم فردوسی

یکی از خسارت‌های بزرگ سرزمین من ایران بیگانگی از میراث گرانسنگ اندیشه ورزی بویژه در حوزه حکمرانی و سیاست ورزی است .در راس این محرومیت ها دوری و بیگانگی از آموزه های سیاسی و اجتماعی شاهنامه است .
فردوسی بزرگ در داستان‌های شاهنامه هر جا سخن از شهریاری شایسته می کند از ۵ صفت والای شهریاری نام می برد که عبارتند از :
فره ایزدی : یا همان استعداد و جنم و جوهره و سکه ای که هر شهریاری ذاتا و خدا داد باید داشته باشد. این فره ایزدی در سیما ، نگاه ، سخن ، قلم و اطرافیان شهریار در قالب شکوه و محبوبیت تجلی می یابدبه گونه ای که پیروی از شهریار مایه فخر و مباهات شهروندان می شود.

دانایی : که همان داشتن علم و دانش زمان و حکمت و معرفت لازم برای تصمیم گیری و تمشیت امور عمومی است. به گونه ای که سخن و تصمیم شهریار موجبات تمسخر و مضحکه مردم را در کوی و برزن فراهم نکند و متکی و‌مستظهر به دانش و منطق باشد

دادوری : یا همان عدالت و دادگستری و ظلم ستیزی و مظلوم نوازی است که موجب محبوبیت شهریار نزد مردم می شود. در ملکی که شهریار دادور حکمرانی کند فساد و مفسد جایی ندارند و مردم امیدوار به چتر فراگیر عدالت گستری شهریار هستند

دهش :یا همان بخشندگی و سخاوت و دست ودلبازی و در واقع بهترین ها را برای مردم خواستن و برای آن تلاش کردن است . حاکمان بخیل وخسیس و طماع که دمادم دراندیشه زر اندوزی و کاستن از کیسه مردم هستند و رفاه و شادمانی شهروندان آرزو و ارمان انها نیست از نظر فردوسی لیاقت حکمرانی ندارند و درواقع متجاوز و اشغالگرند.

رای : همان تدبیر و خرد و ‌‌مدیریت کارامد است که بتواند در میان تصمیم ها بهترین را برگزیده و منافع عموم را به والاترین شکل تامین کند.

حالا از منظر فلسفه سیاسی شاهنامه و‌نگاه فردوسی بزرگ معلوم می شود که این همه شوربختی و فقر و افسردگی که ایران زمین را فراگرفته از کجا نشات می گیرد و از فقدان کدام صفات در برخی حاکمان یا شهریاران ناشی می شود.
هر حاکمی می تواند با طراز و سنجه های سیاسی و بخردانه شاهنامه خود را بسنجد و ببیند ایا شایسته جلوس بر مسند و‌مصدر شهریاری هست یا خیر؟ اگر واجد این صفات بود بر کار ملک همت گمارد و اگر نبود بداند که متصرف نامشروع مال و جان و ناموس شهروندان و خاک پاک ایران زمین است

didarews.ir

دکتر امیر دبیری‌مهر

امیر دبیری مهر متولد 1356 در تهران، دانش اموخته علوم سیاسی در مقطع دکتری است و از سال 1374 تا کنون در حوزه‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و رسانه‌ای به پژوهش و تدریس مشغول است. وی تا کنون پژوهش‌ها، مقالات، سخنرانی‌ها و گفتگوهای مطبوعاتی و رادیویی - تلویزیونی متعددی انجام داده است که دسترسی به برخی از آنها از طریق درگاه اینترنتی اندیشکده خرد میسر شده است. ریاست انجمن اندیشه و قلم از جمله مسئولیت‌هایی است که این عضو پیوسته انجمن علوم سیاسی ایران هم اینک عهده‌دار آن است.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

14 − 4 =

دکمه بازگشت به بالا