دو رخداد و دو نکته

 

  • بگو مگوی روسای قوای مجریه و قضاییه چندان خوب و بجا نبود . طرح ان از جانب اقای روحانی مناسب نبود و پاسخ شدید اللحن و مستدل اقا صادق لاریجانی هم بر عمق آن افزود. افکار عمومی در 2 سال اخیر برخلاف 8 سال گذشته ، شاهد مناسبات معقول و متین سران قوا بوده و انتظار دارد این فضا ادامه یابد و امیداست این بگو مگوها در فضای عمومی ادامه نیابد و در خلوت حل و فصل شود. مانور رسانه های بیگانه در خصوص این بگو و مگو نشان می دهد که این سوژه ها در راستای منافع ملی نیست .
  • ماجرای خطای برنامه کودک شبکه دو نشان می دهد متاسفانه در جامعه پتاسنیل ها ی زیادی با ریشه های تاریخی و دلایل توسعه نیافتگی برای اعتراض وجود دارد که به دنبال بهانه می گردد . هرچند باید بهانه ها را از بین برد اما باید بطور عمیق تر به زیر پوست جامعه نگریست و دردهای فروخفته را شنید و  دید. اذری هاو ترک زبان های  عزیز حق دارند ناراحت باشند اما  باید مراقبت باشند دچار سطحی نگری نشوند و همه کاسه و کوزه ها را بر سر یک برنامه بچگانه نشکنند. این رویدادها باید تلنگری باشد که بیشتر به وضعیت اجتماعی و فرهنگی خود بیندیشیم . من باور دارم مساله قومیت ها در ایران یک مساله برساخته است و تبعیض هیچ معیار قومیتی ندارد و مساله ریشه در توسعه یافتگی و توسعه نیافتگی و مرکز گرایی و حاشیه گرایی دارد . از این رو نگاه به مسائل از زاویه قومی نوعی مساله شناسی وارونه به مثابه شرق شناسی وارونه است .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مهمترین مطالب

آخرین مطالب

پربیننده‌ترین مطالب

بایگانی شمسی

لیست پخش